ใครถามยะ

 รู้นะว่าชอบดูคนตีกัน อย่ามาซึน!!

ประโยคข้างบนนี่ ถ้าใครชอบอ่านเว็บเดียวกับยะก็จะคุ้นหูดี ดราม่า แอ๊ดดิค สุดฮิทนี่เอง เป็นเว็บที่รวบรวมเอาประเด็นบ้าๆบอๆ แต่น่าสนใจมากๆในโลกออนไลน์มานำเสนอใหม่ในรูปแบบของการมองจากสายตาคนนอก ซึ่งก็คือ แอ๊ดมินนั่นเอง

เนื้อเรื่องก็มีหลายหลากแนว อ่านๆไปก็จะเห็นอะไรหลายอย่าง และสุดท้าย แทบทุกคนจะเห็นตรงกันหมดว่า ไร้สาระมากสำหรับเรื่องที่พวกมันกำลังตีกันผ่านตัวหนังสือหน้าจออยู่ และเมื่อตามอ่านจนจบ ก็จะพบคำถามว่า มึงจะมาทะเลาะกันทำไมเนี๊ยะ? เรื่องแค่นี้   (แต่กุก็อ่านจนจบ เหอะๆ)

และก่อนใครจะอ่านเรื่องด้านล่างต่อไปนี้ ตั้งสติให้ดี และแน่ใจว่า ตัวเองอ่านหนังสือแตกนะ ก่อนจะดราม่า เบื่อจริง พวกอ่านไม่ได้ศัพท์ จับมากระเดียดเนี่ย (เพราะว่าแม่งยาวเหี้ย)

ใน exteen นี่ก็มี อิพวกก่อหวอด อยากจะดราม่ากับคนนั้นทีคนนี้ที ทั้งนี้ อาจจะเป็นเพราะความเก๋า (แปลว่าหมา??) ความเก่า ความกร่าง เนื่องจากเล่นอยู่ในนี้มานาน หรือยิ่งใหญ่คับเป้าอยู่ในสายอาชีพที่ตัวเอง proud to present ก็ตามที

นี่ยะไม่ได้ก่อหวอดนะ แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ อิพวกดราม่าหน้าโง่ตัวไหน ถ้าไม่ชอบก็คลิกออกไปอ่านเรื่องอื่นที่คนเขียนมันโลกสวยถูกใจเมิง และจดชื่อบล็อกกุติดข้างคอมเมิงไว้(หรือจะจำเอาก็ได้ ไม่เปลืองกระดาษ) จะได้ไม่เผลอเข้ามาอ่านอีก

สืบเนื่องมาจากบล็อกเมื่อวานเว้ย ยะเล่าเรื่องที่เมื่อวันอาทิตย์ สมาชิกหมู่บ้านโลโซตีนทางด่วนของยะ 2 หลังทะเลาะกันเองเรื่องประทัด บ้านที่ไม่ชอบ ไปด่าบ้านก่อเหตุว่า จีนเตี๊ยะ อิดราม่านี่ ก็เข้ามาคอมเมนท์ เลยบอกว่า เขียนแบบนี้ดูถูกกันชัดๆ พวกคนไทยยังงั้น คนไทยยังงี้

???   มึงไม่ใช่คนไทย ???

(เจ้าตัวบอกว่าเป็นคนจีน มีเชื้อไทยนิดหน่อย แล้วมึงไม่ด่ากูมาเป็นภาษาจีนเลยเล่า หรือทำไม่ได้?)

ยะก็เลยเมนท์คืนไปว่า ต่อไปเวลาจะเมนท์ ขอมารยาทด้วย รู้ว่าคุณมีเชื้อ มีบรรพบุรุษ มีที่มาที่ไป มีความกตัญญู มีทุกอย่างอ่ะ ยกเว้นมารยาท เมนท์แล้วไม่ลงชื่อ กลัวอะไรวะ?

เกลียดที่สุด เดี๋ยววันหลังใครมาเมนท์แบบไม่ล็อกอิน แถมยังไม่ลงชื่ออีก แม่จะลบให้เหี้ยนเลย ไม่ล็อกอินยังไม่เท่าไหร่ เพราะเข้าใจว่า เพื่อนๆหลายคน ไม่ได้เขียนที่นี่ เลยไม่รู้จะสมัครไปทำไม แต่แค่อยากเมนท์ แต่เห็นคนอื่นที่เค้าไม่ล็อกอินเค้าก็ลงชื่อกัน จะได้เรียกขาน พูดคุยกันถูก แค่เนี๊ยะ ทำไม่ได้?

ส่วนเรื่อง จีนเตี๊ยะ แล้วถือเป็นการดูถูกดูผิดนี่ กุไม่รับรู้ว่ะ เพราะคำนี้ ไม่ได้มาจากกู สองบ้านนั่นเค้าด่ากัน จะมาโวยวายหาห่าอะไรในนี้ไม่ทราบ  นี่ก็บ่งบอกเลยนะว่า

หนึ่ง. อ่านหนังสือไม่แตก อ่านถึงท้ายเรื่องลืมต้นเรื่อง หรืออ่านไม่ละเอียดก็ไม่ทราบ น่าเบื่อ

สอง. อ่านหนังสือไม่แตก อ่านแล้วจับใจความไม่ได้ เรียกว่า ฟัง(อ่าน)ไม่ได้ศัพท์ จับมากระเดียด

นอกจากนั้น ใครเค้าพูดถึงพวกลูกจีนกัน เค้าพูดถึงพวกที่ “กระแดะ” กระสันอยากทั้งที่ไม่มีอะไรอยู่ในหัวต่างหาก ถ้ามี “อะไร” อยู่ในหัว หรือ มีเชื้อจีนล้นทะลัก ทะลุถึงก้านสมอง ก็อยู่เฉยๆไปสิ ใครว่าเมิง? หือ?

คนประเทศนี้น่ะนะ ตั้งแต่สมัย ร.4 เป็นต้นมา ก็มีสถิติการเจือปนของชนเชื้อจีนในอัตรา 6 ต่อ 1 อยู่แล้ว เรียกได้ว่า เดินชนคนหกคน หนึ่งในนั้นต้องเป็นคนจีนอ่ะ มันก็จีนทั้งประเทศล่ะวะ แต่ไอ้การกระสันอยากจะ present ว่าตัวเองเป็น ตัวเองใช่ จนกระทั่งไปทำความเดือดร้อนให้คนอื่นนี่ก็เรื่องนึง อย่าว่าแต่ประเพณีจีนๆแบบนี้เลย ต่อให้เป็นลอยกระทง ในพื้นที่พักอาศัย เค้าก็ห้ามจุดประทัดกันพร่ำเพรื่อ เพราที่นี่เมืองไทย ไม่ใช่เมืองจีน ถิ่นบรรพบุรุษเมิงว่ะ  ....  (ปากดีด่าเค้าไป ย้อนไปแค่รุ่นพ่อยะนี่เอง ที่เป็นคนจีนน่ะ)

สรุป ไม่ชอบก็อย่าเข้ามาอ่าน ไสหัวไป ชิ้ว!!   

ดราม่าอีกเรื่องก็เป็นดราม่าเบาๆ งี่เง่าๆ ประสาคนอยากจะพรีเซนท์

ตอนนี้ยะไปเจอบล็อกของผู้ชายคนหนึ่ง มีครอบครัวน่ารักและมีมุมมองน่าสนใจมาก แต่วิธีเขียนเล่าเรื่องยังไม่สม่ำเสมอ ด้วยความที่ยะเป็นคนอ่านหนังสือมามาก หลายภาษา หลายหลากแนว ยะก็เลยไปเมนท์ให้เค้าว่า เรื่องที่เค้าเขียนเนี่ย มันยังไม่ปะติดปะต่อกันนะ จริงๆ สองเรื่องที่เค้าลงมาเนี่ย พอรวมเป็นเรื่องเดียวกันแล้วจะเก๋กู้ดมากเลย จะเป็นแนวของเค้าเองที่ยังไม่เคยมีใครเขียน ซึ่งเจ้าตัวเค้าก็รับฟัง แล้วเค้าก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ จริงๆ ยอดมาก 

จริงๆเค้าเขียนดีอยู่แล้วในหลายๆเรื่อง แต่มันคงมีแค่วันนั้น เรื่องนั้นเท่านั้นแหละ ที่ยะอ่าน 3 รอบแล้วยังไม่เข้าใจ ก็เลยเมนท์บอกเค้าไป

แล้วมันดราม่าตรงไหน?

มันไม่ใช่ “เรา” แต่เป็นบุคคลที่ 3 ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พร้อมความรู้ความพราวด์ พร้อมที่จะสั่งสอนคนอื่นเต็มเปี่ยม...  ในเรื่องที่ตัวเองก็ทำไม่ได้ดีน่ะนะ

ก็มาเมนท์ต่อข้างล่างทำนองว่า เขียนแบบนั้นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว นี่ก็เล่าเรื่อง นั่นก็เสนอเรื่องแบบนี้ ฯลฯ ทำนองว่า อิเมนท์ข้างบนนี่ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก(เมนท์ของยะ) มันเป็นใคร จะไปรู้อะไร มาฟังเค้าดีกว่า เค้าบอกว่ายังงี้ก็ต้องยังงี้ เนื้อความไม่ได้ยังงี้เป๊ะหรอก แต่อ่านแล้ว ให้ความรู้สึกแบบนี้เลยทีเดียว

แต่ไล่เมนท์อยู่ได้พักเดียวก็หายหัวไป ไม่ติดตาม ไม่ปะติดปะต่อ (หรือจะไปเจอเหยื่อดราม่ารายใหม่แล้วก็ไม่รู้)

....

ก็ช่วยไม่ได้นะ ถ้าเจ้าของบล็อกสุดสร้างสรรค์ที่ยะไปเจอจะฟังคนๆนี้ แต่ก็อีกน่ะแหละ ก่อนจะฟังว่า “ใคร” … “พูดอะไร”   ถ้าเป็นยะ ยะก็จะดูก่อนว่า คนๆนั้นเป็นคนแบบไหน?

เหมือนเรื่องการเขียนก็เหมือนกัน หากมีใครมาเมนท์แบบนี้ให้ยะ ยะไม่โกรธหรอก ถ้าเค้าเปิดเผยตัวตน ให้ยะตามเข้าไปตรวจสอบได้ว่า แล้วเค้าเป็นคนแบบไหน ถ้าเค้าแนะนำยะเรื่องการเขียน แล้วงานที่เค้าเขียนนั้นเล่า เป็นอย่างไร ถ้าเค้าแนะนำเรื่องการเลี้ยงลูก แล้วครอบครัวเค้าเล่า เป็นอย่างไร?

แต่สำหรับคนๆนี้...  เหอะๆ ใครฟังก็บ้าแล้ว โดยเฉพาะถ้าเค้าเมนท์ใครเรื่องการเขียนล่ะก็นะ (แล้วเขียนหนังสือแบบนั้นน่ะนะ ยิ่งกว่าเด็กปัญญาอ่อน อ่านแล้วปวดหัว ไม่น่าเชื่อว่าอายุครึ่งคนเข้าไปแล้ว สิ่งมหัศจรรย์อันดับ 2 ของ Exteen รองจากเกมส์บันเทิงใจช่วงเทศกาลของมาสเตอร์แชมป์)

ยะมีนักเขียนอยู่สองคน ที่ทุกครั้ง เวลาเห็นผลงานเล่มใหม่ปั๊บ ไม่ต้องเสียเวลาเปิดอ่านคำนำ หรือ เนื้อเรื่องบางส่วนเสียด้วยซ้ำ แต่สามารถคว้ากลับไปจ่ายเงินแล้วกลับไปนอนอ่านที่บ้านได้เลย ไม่เคยผิดหวังซักครั้ง ซักเล่ม

คนแรกคือ คำ ผกา หรือพี่แขก ณ สันคะยอม หรือ ฮิมิโตะ ณ เกียวโต (ที่บอกว่า หรือ..หรือ.. นี่ก็เพราะเธอเป็นคนเดียวกัน)

กับอีกคนก็คือ ฮายาชิ คิซาระ หรือ อาริสะ หรือ คุณโบว์ของเรานี่เอง

แต่กับนักเขียนบางคน ให้ฟรียังต้องคิดก่อนว่าจะอ่านดีไหม เสียเวลาหรือเปล่า

สรุป

ดราม่า(ในเว็บ) = คนตีกัน, ในเรื่องไร้สาระ, ซึ่งในที่สุดก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด, เสียเวลา, เสียอารมณ์

ปล. คิดอยู่นานนะนี่ว่าจะลงเรื่องนี้ดีไหม คนเข้ามาอ่านอาจจะน้อยลง ศัตรูอาจจะมากขึ้น แต่ก็ช่างเขาเถิด เราจริงใจออกปานนี้ เขาจะรับไม่ได้ก็ให้เขาจากไปเสีย จะได้ไม่ต้องมาอิหลักอิเหลื่อ สรรค์แต่งตัวอักษรชูโลกสวยจอมปลอมให้แก่กันอีกต่อไป เพราะที่นี่ไม่ใช่พันทาวน์